Foto's scootmobieltocht juni 2018:

 


toegankelijkheid is een burgerrecht

Toegankelijkheid is een burgerrecht.

Je zult maar een beperking hebben!

Vijftien procent van alle mensen heeft een beperking. Binnenkort staan zij niet langer buitenspel, vanaf 1 januari 2018 is toegankelijkheid de norm in Nederland. Waar staan we nu?  Waar lopen mensen met een beperking, soms letterlijk, tegenaan? In een rolstoel zitten en je eigen dood schrikken van de vele hindernissen die je tegenkomt.

Daar zit ik dan, voor het eerst van mijn leven in een rolstoel. Het is alsof iedereen me aankijkt. Ik voel me opgelaten. Het plaatselijke gehandicaptenplatform heeft voor mij een route uitgestippeld door de stad. Samen met mijn begeleider moet ik enkele opdrachten uitvoeren. Al snel maakt het opgelaten gevoel plaats voor een zekere mate van boosheid. Mensen hebben over mij heen contact met mijn begeleider. Puur en alleen omdat ik in een rolstoel zit!  Rekken met aanbiedingen versmallen de toch al zo nauwe gangpaden en moeten opzij geschoven worden. De pinautomaat moet mij aangereikt worden. Ik voel me hier niet op mijn gemak. Overigens zijn de medewerkers en andere klanten uiterst behulpzaam. Eén keer klapt de rolstoel bijna voorover als een wiel aan de voorzijde blijft steken in een gat in het trottoir. Losliggende tegels, goten, drempels........ als valide voetganger heb je er amper weet van. Zittend in de rolstoel word ik nogal wat heen en weer geslingerd. Af en toe heb ik de neiging om snel uit de rolstoel te springen. Er zijn winkels die alleen maar te bereiken zijn via een roltrap. Er is geen lift aanwezig. Dan maar geen inkopen doen bij deze winkel, vreemd is het natuurlijk wel. Sommige winkels zijn een verademing. Brede gangpaden en geen metershoge schappen. Dan is het tijd voor een heerlijk kopje koffie.

Toegankelijkheid gaat soms over een plankje voor de drempel, maar het gaat ook over (vol) waardige deelname. Overheden, bedrijven, instellingen, iedereen krijgt hiermee te maken. Denk niet dat het om een paar mensen gaat. Ongeveer vijftien procent van de Nederlandse bevolking heeft een beperking! En: toegankelijkheid raakt ook partners, begeleiders en andere mensen in de omgeving.

WAT GAAT DAT KOSTEN?

Het algemeen toegankelijk maken van Nederland kost geld, maar het levert veel op. Volwaardig mee kunnen doen is een diep gekoesterde wens van vrijwel iedereen met een beperking. En het levert daarnaast harde euro's op. Mensen met een beperking zijn ook gewoon consumenten. Winkels en restaurants die niet bereikbaar zijn laten geld liggen. Een positief voorbeeld: het Fries Scheepvaartmuseum is sinds de verbouwing toegankelijk voor iedereen. Het werd uitgeroepen tot het best toegankelijke en meest gastvrije museum en zag de bezoekersaantallen flink stijgen.

bijvoorbeeld:

(kasteeltoren slopen voor lift?) 

Wettelijk is nu vastgelegd dat Nederland vanaf 1 januari toegankelijk moet zijn, tenzij dat onredelijk is. Een historisch kasteel hoeft geen toren te slopen om een lift te plaatsen. Met het ratificeren van het VN-verdrag verplicht de overheid zich te werken aan wat wordt genoemd een inclusieve samenleving. Mensen met een beperking worden opgenomen in de samenleving en kunnen daaraan onbeperkt deelnemen. In zo'n inclusieve  samenleving hebben zij regie over hun eigen leven, doen ze mee op voet van gelijkheid, worden ze niet gediscrimineerd en hebben ze toegang tot dezelfde voorzieningen en diensten als mensen zonder beperking. De rijksoverheid verwacht  daarvoor ook inspanningen van de WMO-raden, lokale belangenorganisaties en gemeenten. Het werken aan een inclusieve samenleving is een taak van ons allemaal.


Terug naar overzicht
by: tinomaes on: 3-5-2017